Final Fantasy
"No story is not worth hearing."

13
OOC
0
Lvl 30
0
Lvl 35
0
Lvl 40
0
Lvl 45
0
Lvl 50
Welcome!
into the world of Final Fantasy
FF is a text-based role-playing game based on the famous series made by Square Enix. Join us and bring your favourite fantasies and characters to life in this huge open world!
FORUM - INFORMATION - MEMBERS - GROUPS - SHOP - SEARCH - DISCORD

 
Add Reply
New Topic
New Poll

 My intention is to fade and I will, I will, Middle of the Archylte Steppe
Lightning Farron
 Posted: Apr 13 2017, 11:34 PM
Quote
is Offline

2
posts
2
gil

Level 1
Knight
female ♀
21 Years Old
Awards: 1



It flashes bright, then fades away.

Dag in dag uit was een gevecht. Een fysiek gevecht om de godin Etro te beschermen, een mentaal gevecht om niet door te draaien, om maar niet op te geven. Vanaf haar plaats in Valhalla had ze de wereld van de levenden nog kunnen gadeslaan, ze kon zien hoe het haar familie verging, haar vrienden en deze keer kon ze er niets aan doen wanneer het dreigde mis te gaan. Het had pijn gedaan, vooral in het begin, maar op een gegeven moment was alles in een waas aan haar voorbij gegaan. Terwijl de strijd doorging, maar de levens van iedereen daar schoten aan haar voorbij.

De enige geruststelling was het feit dat ze Noel naar Serah toe had gestuurd, zodat zij samen de tijdlijn konden redden. Af en toe, wanneer ze hen bezig zag, gleed er een verloren glimlach over haar lippen. Hope had zich ook weten te redden zonder haar, beter dan ze had durven hopen. Snow was nog altijd dezelfde idioot.

En zij? Nog altijd gedreven bezig om haar doel te bereiken, in zekere zin. Etro moest beschermd worden, anders zou de hele wereld waar degene waar ze om gaf ineen storten. Als het haar taak was om die verantwoordelijkheid te dragen, dan deed ze dat. Letterlijk de hele wereld op haar schouders? Als het voor hen was dan was het het waard. Was dat niet precies wat Vanille en Fang ook deden? Ergens hoopte ze dat er een manier was om het af te sluiten, om terug te keren, om iedereen terug te hebben. Soms was dat gevoel zo sterk, dat ze er genoegen mee had genomen als dat haar eigen laatste dag was geweest, maar als ze haar positie op zou geven was het veel meer dan haar eigen leven die ze daarmee opgaf. Geen optie, dat was het nooit geweest.

Hoe vaak was het nu dat ze oog in oog had gestaan met Caius, hun zwaarden gekruist in een veldslag die deed lijken alsof ze heel Valhalla met hen mee zouden nemen in puin. Beide op meerdere manieren gebroken door het leven, vast in de unseen realm, om enkel te zien hoe alles daar in duigen viel. Een deel ervan was zijn schuld, maar het stomme eraan was dat ze ergens wel begreep waar hij vandaan kwam. Was zij niet ooit zelf richting Eden, de hoofdstad van Cocoon, gestormd om daar de overheid en zijn fal'Cie ten val te brengen? Vanwege haar eigen woedde? Omdat ze het verder niet meer wist? Bovendien had ze anderen in haar roekeloosheid meegetrokken. Dat menselijke aan haar vijand was hetgeen waardoor ze Etro nooit verwoest had, want door hem te doden zou ze ook de goddess hebben gedood. Noel en Serah hadden het ook niet gekund, iets dat de wereld wellicht gered had? Zoveel moest ze nog zien. Ze had hen weggestuurd, maar omdat tijd hier niet voortschreed leek het een eeuwigheid sinds ze waren vertrokken, zonder enig teken dat het hen uiteindelijk was gelukt of niet.

De veren langs haar zij bewogen zachtjes op en neer in de bries die over de gebouwen gleed. Vanuit Etro's paleis liet ze haar blik over de uitgestorven stad van Valhalla glijden. In de verte sloegen de golven om op het strand. Ondanks dat er genoeg was dat nog enig geluid bracht, werd ze zelf gek van de stilte. Lightning had er altijd van genoten op haarzelf te zijn, maar dat was toen ze er zelf voor had kunnen kiezen. Nu de keus haar volledig was ontnomen voelde ze zich al tijden eenzamer dan ooit, ondanks het feit dat ze niet compleet alleen was hier. Al deze gevoelens lagen echter verstopt onder het bekende koude front dat ze al vanaf haar vijftiende had weten op te zetten.

Soms maakte ze zichzelf wijs dat ze het nog niet opgegeven had. Dat ze nog zocht naar een manier om haar lot in eigen handen te nemen. Dat ze de hoop nog had een kans te krijgen dat te kunnen doen. Wanneer je echter honderden jaren achtereen vast zat in dezelfde routine, begon een uitweg steeds onmogelijker te lijken en de hoop erop pijnlijker dan de acceptatie dat ze hier tot haar einde zou komen. Dat komende van iemand die het tegen fal'Cie had opgenomen om maar niet het pad te volgen dat haar en de rest was opgelegd. Het verschil was dat er nu geen andere levens meer op het spel stonden dan die van haarzelf.

Lightning draaide zich om bij het horen van voetstappen achter haar. Het was niet lastig om zoiets te onderscheiden, aangezien er nauwelijks ander geluid was en de galm weerklonk door de hal waar Etro's troon stond. Caius stond voor haar, zijn zwaard in de aanslag. Zij zelf trok haar zilveren gunblade, die ze van Etro had gekregen als deel van haar uitrusting. Met een paar snelle passen kletterde hun zwaarden al tegen elkaar. De vonken schoten er vanaf toen het lemmet van beide zwaarden langs elkaar schuurde, terwijl ze elkaars aanval pareerde.

Uit automatisme bracht ze één hand naar haar borst om Odin op te roepen. Er gebeurde echter niks. Lightning fronste en wist door de verwarring slecht op het laatste moment een aanval te ontwijken. Ze had van Etro de kracht gekregen om elke eidolon op te roepen om haar bij te staan, waarom schoot haar dan nu niemand te hulp. Haar lichaam leek haar ook nog eens in de steek te laten, aangezien ze zich zwaar en moe voelde. Wanneer was het laatst dat ze zich zo had gevoeld?

"Jouw tijd hier is op." Dat waren de woorden die Caius uitbracht toen hij haar onderuit bracht. Vragen waar het over ging was er niet bij, want nog voor ze zich kon omdraaien op de grond of op kon staan, voelde ze een scherpe pijn door haar rug steken. Serah.. het spijt me. De wereld werd zwart voor ze nog verder kon stilstaan bij het moment. Alsof hij dat ook nog van haar af had willen pakken.

Haar hoofd bonkte toen ze haar ogen heel voorzichtig en langzaam opende. Het was licht, veel te licht. Ze sloot ze weer en in plaats daarvan bewoog ze haar vingers door het gras waar ze op lag. Gras? Het suizen van haar oren begon langzaam af te nemen, waardoor ze het geluid van stromend water kon horen, dat en het gefluit van vogels. De zon verwarmde haar huid.

Instinctief bewoog ze haar hand naar haar rug, om te voelen wat de schade daar was. Tot haar verbazing echter was er helemaal niets. Haar lichaam voelde echter aan alsof ze zojuist voor de eerste keer met een Guardian Corps training had meegedaan. Elke spier deed pijn. Dit kon niet, dit was niet Valhalla. Ergens was ze bang haar ogen te openen en erachter te komen dat dit slechts een waanbeeld was, dat haar zintuigen niet meer naar behoren werkten en ze zich dingen voorstelde die er niet waren.

Lightning knipperde een aantal keer toen ze haar ogen opende. Met moeite hief ze ze haar bovenlichaam wat omhoog, zodat ze over het gras en de lichte glooiing van de grond heen te kijken. Gran Pulse.. Haar ademhaling versnelde, terwijl ze haar vingers vast klauwde in de grond onder haar. Nu pas merkte ze dat ze haar oude Guardian Corps outfit weer aan had, zoals toen ze was gearriveerd in Valhalla. Zoals toen de grond op de steppe was opengespleten om haar op te slokken en naar de Unseen Realm te brengen.

Ze draaide haar hoofd iets, haar blik vallend op een groep Gorgonopsids die in de verte over de velden rende. Het was precies zoals ze zich kon herinneren, maar te echt om slechts een verbeelding te zijn. Een enkele traan gleed over haar wang, eentje van opluchting. Iets dat al snel omsloeg in onzekerheid. Ze had geen idee in welke tijd ze terecht was gekomen. Of er iemand in leven was die ze kende. Of Serah hier was.. Voor hetzelfde geld kon ze duizenden jaren in de toekomst zitten of zelfs in het verleden. Light keek opnieuw om zich heen en vond Cocoon, nog steeds omhuld in kristal. Niet het verleden dan. Eigenlijk was er geen tijd zich zorgen te maken over zulke dingen. Ze was terug en ze zat momenteel middenin de Archylte Steppe. Het eerste doel was om hier vandaan te komen, dan kon er verder gekeken worden.

Met wat meer moeite dan ze ooit zou toegeven aan iemand anders, stond ze op van de grond. De pijn in haar hoofd was nog niet weg en ze stond wat wankel op haar benen, maar het was iets. Ze oriënteerde zich in de omgeving en besloot in de richting van het enige te gaan waarvan ze wist dat het haar misschien een veilige plek bood om korte tijd te verblijven: Vallis Media.

(Eerste post voor Hope)


It can't protect; it only destroys.


user posted image
PMCharacter Sheet
^
Lightning Farron
 Posted: May 15 2017, 02:32 PM
Quote
is Offline

2
posts
2
gil

Level 1
Knight
female ♀
21 Years Old
Awards: 1



It flashes bright, then fades away.

Het was lastiger vooruit komen dan ze in eerste instantie gedacht had. Ze verwachtte meer van haar lichaam dan het werkelijk aan kon op dit moment. Alsof ze wel al die jaren in crystal stasis was geweest en alles in Valhalla niet was gebeurd. Hoewel, het hebben van krachten die een normaal mens niet bezat, om deze dan plots in één klap kwijt te zijn, dat kon ook niet goed zijn. Misschien moest ze alle spierpijn die ze normaal gesproken opgebouwd zou hebben nu verwerken, in één keer. Nu was dat niet zo'n probleem, als ze op het moment ergens was geweest waar het veilig was. Als ze had geweten in welke tijd ze nu überhaupt zat.

De jonge vrouw vloekte in zichzelf toen de een bekend gegrom hoorde en naar rechts keek om te zien dat de roedel Gorgonopsids die ze zojuist nog verderop de velden had zien rennen nu een stuk dichterbij was. Duidelijk nieuwsgierig naar wat er zo over het open grasland strompelde. Haar lichaamstaal gaf haar vermoeidheid aan en het was voor deze beesten ook duidelijk. Als het er nu één was geweest, maar om nu gelijk met vier te beginnen. De beesten lieten hun tanden zien en Lightning greep instinctief naar haar Gunblade die in de tas langs haar benen hing. Ze zou een beet van een van die beesten niet riskeren, aangezien ze behoorlijk giftig waren en dus een vieze beet achter zouden laten mochten ze haar te pakken krijgen.

Lightning richtte haar Gunblade op de voorste en tevens ook meest gewaagde van het stel, om vervolgens de trekker over te halen. Tot haar frustratie leverde dat niks op, wat moest betekenen dat haar Gunblade stuk was. In plaats van nogmaals ter vergeefs proberen te schieten, klapte ze haar Blazefire saber uit tot een zwaard. Het nadeel daarvan was wel dat ze dichtbij genoeg moest komen om haar wapen ook echt te gebruiken en op een moment als deze riskeerde ze dat liever niet. Vandaar ook dat ze met haar zwaard in een positie om haar aanvallers te blokkeren naar achteren stapte.

Natuurlijk waren de Gorgonopsids niet van plan om hun makkelijke hapje zo snel te laten gaan. De eerste, die al die tijd al het dichtst bij haar had gestaan, sprong nu naar voren om te zien wat er zou gebeuren. Het was nog geen volle aanval, maar het was des te belangrijker om het beest van zich af te slaan. Lightning moest moeite doen haar balans te houden toen het dier tegen haar zwaard op sprong, waarna ze hem met al haar kracht weg duwde en tegelijk de scherpe kant van haar Blazefire saber naar het beest toe draaide, zodat ze door de huid op zijn borst sneed. Een diepe wond was het niet, maar het zorgde wel voor een pijnlijk gepiep van zijn kant. Vanwege het feit dat ze na één uithaal al op adem moest komen wist ze echter dat ze dit niet zo lang vol zou houden.

De dieren begonnen het nu tactisch aan te pakken, door twee van de vier een kwart cirkel om haar heen te laten lopen, zodat ze nu drie kanten had om op te letten. Twee van de vier sprongen op hetzelfde moment op haar af. Ze gooide zichzelf naar achter en rolde zo onder de twee beesten vandaan die tegen elkaar op knalde, maar zich al snel herstelde. Nog voor zij zelf overeind kon komen, schoot er een derde bovenop haar. Haar niet werkende Gunblade tegen zijn keel was het enige wat het beest ervan weerhield om zijn kaken om haar nek te sluiten. Ze duwde terug, waarbij het blad van haar zwaard langzaam wegzonk in de zachte huid van het dier. Woest klauwde het de grond naast haar kapot en Lightning kneep haar ogen dicht bij de vuile adem die in haar gezicht werd geblazen.

De Gorgonopsid leek er niet heel erg van onder de indruk dat haar zwaard steeds dieper in zijn huid wegzonk, maar bleef in plaats van opgeven volhardend proberen om haar het zwijgen op te leggen. De spieren in haar armen waren intussen aan het branden van de inspanning die ze moesten leveren. Het was waarschijnlijk ook voor het eerst dat ze een lichte vlaag van opluchting voelde bij het horen van een luidere en bovendien veel lagere grom dan die van de roedel die haar aan het aanvallen was. Het gewicht dat bovenop haar drukte werd het volgende moment dan ook bruut van haar af geworpen, waarna de Behemoth over haar heen sprong, achter de roedel aan.

Dit was het moment waarop ze weg kon komen, voordat het grotere beest doorkreeg dat zij er was en hij zijn woedde liever op haar uitte dan op een paar Gorgonopsids. Overlevingsinstinct dwong haar overeind en met haar Blazefire nog in de hand begon ze te rennen. Richting de rotsen, richting Vallis Media, waar ze nog enigszins veilig zou zijn omdat de grotere beesten zich daar niet schuilhielden en de grote vlaktes van de Steppe prefereerde. Achteruit kijken zou haar enkel tijd kosten en dus rende ze door zonder dat te doen, enkel lettend op wat er voor haar gebeurde, voor ze in een nieuwe groep vijanden terecht kwam. Pas toen ze in de schaduw stond van de rotsen die om de Steppe heen stonden en de passage naar de plaats zag waar ze ooit hun kamp op hadden gezet, hield ze stil, door haar knieën zakkend van vermoeidheid.


It can't protect; it only destroys.


user posted image
PMCharacter Sheet
^

Topic Options
Add Reply
New Topic
New Poll


 


 

Peculiar Children
skinned by darby and Cinder
© 2017 Final Fantasy